زیر بیست سال بازدید ممنوع

من دوست دارمت؛

چون سبزه های دشت

چون برگ سبز در ختان نارون .

معيارهای تازه ی زيبايی ،

با قا مت بلند تو سنجيده می شود ، زيبايی عجيب تو معيار تازه ای ست؛

با غربت غريب فرا وانش.

مانند شعر من ،

- اين شعر بی قرين!

-و اين تفاخر از سر شوخی ست!-

                                                      نازنين!

یه ترکه ، پوست موز تو خیابون دید. بعد با خودش گفت!:آه ، بازم باید بخورم زمین

به ترکه توپ فوتبال نشون دادن گفتن: این چیه؟ ترکه کلی فکر کرد و گفت: شطرنج گردالی 

به ترکه میگن: شما تهرانی هستيد؟؟ ترکه گفت: چشاتون قشنگ میبینه

یه روز یه ترکه میمیره باباش رضایت نمیده

  ترکه جونش به لبش می رسه تف ميکنه ميميره

  به ترکه می گن اولين نفری که رفت مکه حاجی شد کی بود می گه : حاج زنبور عسل

بدی ها را  delet  کنیم

عشق را در دلهایمان set up  کنیم

در وبلاگ دلمان از زیبایی بنویسیم

در موقع خشم stand by  بنماییم

ادامه دارد...

به نام او که تنها نفس اوست که اگر بر گل دميده شودانسان می آفريند

اين روزهای با تو

                         تک نکته های عشق اند

بی تو دو ديده اشک است

                                  در خلوت شبانگاه

زيباب من لحظه های با تو بودن برايم ثانيه های پر مفهوم زندگيست.

شانه هايت را به ديده های گريانم بسپار و برايم از عشق بخوان. ار معنای زيبای لحظه های زندگی..............

که می شینه پشت ابرا

یک سکوت بی تناهم

توی این بیهودگی ها

لحظه ها را می شمارم

و عشق...

واژهء غريبی که می گويند پر از نور اميد است

زيباست و عطر بهاررا جاودان دارد

اما دريغ...

عشاق ندانستند که نور اين سر زمين را اميدی نيست

      و

روشنايش را ديری نمی پايد...

تو را می خواهم و دانم که هرگز 

        به کام دل درآغوشت نگيرم

            تويی آن آسمان صاف و روشن

                من اين کنج قفس مرغی اسيرم

ز پشت ميله های سرد و تيره

        نگاه حسرتم حيران به سويت

            در اين فکرم که دستی پيش آيد 

                 و من ناگه گشايم پر به سو

در اين فکرم که در يک لحظه غفلت

        از اين زندان خاموش پر بگيرم

            به چشم مرد زندانبان بخندم

                  کنارت زندگی از سر بگيرم

در اين فکرم و ميدانم که هرگز

         مرا ياريی رفتن زين قفس نيست

            اگر هم مرد زندانبان بخواهد

                دگر از بهر پروازم نفس نيست             

                                                        فروغ

و ان هنگام که نگاهم با نگاهت اشنا شد،

واژه در توصيف لحظه ايستاد...

وعشق ميان دو ديده تقسيم شد...

و چه زيباست سخن عشق!

در ابتدا چه ساده می نمود...

مانند چيدن سيبی از درخت...

لمس ان و بوسيدن ان...

گريستن به خاطر تو، و زندگی بخاطر تو...

وقتی که اشک مهمان لحظه های بی تو می شود...

وقتی دل امدنت را نويد می دهد...

اينگونه است که عشق بی صدا وارد خانه دلت می شود...

و هنگام روييدن گل سرخ عشق بود که،نامت بر روی ديوار دلم نقش بست...

و عشق، تنها عشق است.......

بر گرفته از وبلاگ http://ham-rah.persianblog.com